‘t Is wit, klein en verrassend scherp
Chiara was vanmorgen vroeger wakker dan anders. Ze kwam naar onze kamer getrippeld, wriemelt zich tussen ons in, blijft zo eventjes liggen en fluistert dan: “Mama, mijn tandje is eruit”. We knippen onmiddellijk de lichten aan en we zien Chiara triomfantelijk lachen met een donker gaatje waar gisteren nog haar tandje zat. Ze laat het uitgevallen (of uitgetrokken) tandje trots zien. Pablo is er al snel bij en vindt het allemaal fantastisch.
Voel eens aan mijn tandje, mama
Een snijtandje van Chiara staat sinds een paar dagen niet meer recht in het rijtje. Het wiebelt wat ongemakkelijk van voor naar achter en terug. Wil het er al uit? Chiara is nog geen vijf en het tandje zo mooi wit. Hier in Zurich komt de tandenfee als het eerste tandje uitvalt. Chiara zal haar tandje onder haar hoofdkussen leggen en ’s nachts brengt de fee haar een cadeautje, als die tand tenminste altijd proper gepoetst is geweest.
Drie maal winter
We waren in Belgie bij sneeuw en ijs. We waren in Athene bij zon en 20 graden. En nu zijn we weer in Zurich bij kou en eindelijk genoeg sneeuw om het sleeseizoen te openen. Dolle pret met de kindjes op de heuvel na school. Dit is de winter op zijn mooist. Wie moet nog jaloers zijn op een nieuwjaarsontbijt in de zon op ‘t balkon of op de weelderige balkonplanten in Griekenland die bij ons slechts gedijen in een goed verwarmde huiskamer? Leve sneeuw en slee en lekker wafels achteraf!
Powered bij FireStats