Een middagwandeling
De lucht is blauw, puur blauw, geen wit is bijgemend. Ik loop de heuvel op. Onder mij zoemt de stad, dat weet ik, ik hoor het niet. Ik hoor alleen de bladeren knisperen onder mijn voeten. Ik loop door kleuren, zo fel. Rood en geel of goud. De zon lijkt ook langs onder te schijnen. Tussen twee gouden esdoorns door schitteren de Alpen. Ze pronken met hun verse sneeuw. De verse sneeuw pronkt met het franke zonlicht. Het meer ligt laconiek fraai te wezen. Wat een wellust! Ik laaf me aan dit knisperen en schitteren. En met mij vele anderen. De bejaarde vrouw met bochel, het jonge koppel met baby, de bankier met een namiddagje verlof of een lange middagpauze. We drinken de kleuren en de zonnestralen met gulzige slokken. Er is genoeg voor iedereen, dus drinken we samen, niet alleen.
Een ochtendwandeling
Ik loop een trap zonder einde op die mij op de heuveltop brengen zal. De mist dempt het gezoem van de auto’s beneden. Het wordt stiller, de mist voller. Tussen paaltjes en struiken tekenen zich bedauwde spinnewebben af, symmetrisch gecentreerd of zuiver chaotisch. Ik ben boven. Een bronnetje laaft de dorst. Ik loop verder tussen herfstkleuren, hun pigmenten verdofd door de mist. Ik zie een beest, een liggend beest. Het is een herkauwende zwartwitte koe. En nog een en nog een. Een wei vol liggende koeien, stil herkauwend in die witte vochtigheid bovenop de heuvel. Ze kijken me zonder interesse aan, draaien hun kop niet eens wanneer ik verderloop. Een reiger staat even verderop stil alleen te wezen. Ik kijk hem aan met blozende wangen. Glashelder water in de beek naast het pad. Het kabbelt niet of vloeit niet. Ook het water lijkt stil te staan. Even later ben ik thuis. Modder aan de schoenen maar oh zo fris.
Dartel lam
Het is weer zacht weer en de schapen staan weer buiten te grazen. Soms zie je al eens een dolle koe die door de wei galoppeert en de andere koeien met zijn wilde sprongen aansteekt. Al gauw huppelen en dollen alle koeien frivool van hot naar her. Schapen heb ik dat nog nooit zien doen. Maar piepjonge lammetjes doen dat ook, al hebben ze daar zelf geen controle over zo lijkt het. Hun prille achterpootjes worden de lucht ingesmeten, hun achterste hupt hups mee en hun voorpootjes schieten eender welke richting uit. Daarbij kijkt het lam ietwat verbaasd over zijn eigen kunnen - het is tenslotte nog maar een paar dagen oud en blijft het liefst bij mama. Geen symmetrie, geen plan, puur dartelheid en heel aanstekelijk voor kleine mensenkinderen.
Rejected rejection
Ik zou graag deze brief eens versturen (gelezen op deze website):
Rejected Rejection
(Contributed by Gretchen F. Stoloff)
Herbert A. Millington
Chair - Search Committee
412A Clarkson Hall
Whitson University
College Hill, MA 34109
Dear Professor Millington,
Thank you for your letter of March 16. After careful consideration, I regret to inform you that I am unable to accept your refusal to offer me an assistant professor position in your department.
This year I have been particularly fortunate in receiving an unusually large number of rejection letters. With such a varied and promising field of candidates it is impossible for me to accept all refusals.
Despite Whitson’s outstanding qualifications and previous experience in rejecting applicants, I find that your rejection does not meet my needs at this time. Therefore, I will assume the position of assistant professor in your department this August. I look forward to seeing you then.
Best of luck in rejecting future applicants.
Sincerely,
Chris L. Jensen
Licht, glas, zand en knappe handen
Een knap staaltje zandanimatie.
Burgemeestermanieren
Pablo Kekoa is een beleefde jongen. Gaan we ergens iets eten of drinken, laat hij het zich smaken en geeft met een gepast aantal decibels te kennen dat het lekker is. Hij betaalt prompt - zij het in de vorm van een vies servietje dat hij bij het echte geld legt. En bij het buitengaan groet hij iedereen. Aan elk tafeltje blijft hij even staan om een glimlach uit te wisselen of een babbeltje te slaan. Dan steekt hij zijn handje op en zegt daarbij ‘daai daai’ bij wijze van afscheid. De gelukkigen krijgen een kushandje en een ondeugende blik. Heeft hij iedereen gegroet, stapt hij voldaan naar buiten met de buik vooruit en handjes op de rug.
Powered bij FireStats