Werelderfgoed
Sankt-Gallen dankt zijn naam aan een Ierse monnik die er in de jaren stilletjes de barbaarse Germanen wou kerstenen. Zijn missie moet zijn geslaagd want even na zijn dood hebben de ex-barbaren bovenop zijn graf een abdij gebouwd en meteen ook een bibliotheek. Sankt-Gallen groeide uit tot een cultureel, intellectueel en religieus centrum. Het hele complex is nu door Unesco als werelderfgoed erkend. ‘t Kan verkeren. Mooi en indrukwekkend is het allemaal, ook nu nog. Maar het moet stukken interessanter zijn geweest in Sankt-Gallen anno 1000 dan op zondagmiddag 2009. We zijn dan maar kriskras Appenzellerland doorgereden, hier en daar te voet de kasseien trotserend van dorpen met statige houten huizen. Wat een heuvels! Wat een boerderijen! Vruchtbaar, gul, vol, rond. En dan opeens geen heuvels meer maar wolken onders ons en besneeuwde bergen ver voor ons: het Rijndal en de Oostenrijkse Alpen. Zeer indrukwekkend, vooral omdat we dit niet hadden verwacht (bij kriskrastochten wordt de kaart zelden geraadpleegd). We zijn afgedaald naar de Rijn, hebben hem overgestoken en even onze banden op Oostenrijks asfalt laten rijden. En dan terug naar Zurich. Met onze Franse wagen. Hoe Europees.
Chiara fietst
We hadden deze week al een paar keer geoefend. Ik liet haar wel eens een paar seconden los, maar een tussenkomst was toch steeds nodig om te beletten dat ze het veld invloog. Vandaag ging het plots vanzelf. Ze ging er alleen vandoor. En ze bleef maar gaan. Trager, sneller en terug trager en dan eventjes pauze op een bank tot ik haar had bijgebeend. Nu moet ze nog leren haar fiets aan de kant te parkeren en niet in het midden van de weg te laten liggen tijdens zo een pauze. En haar fiets in evenwicht te houden als ze even stilstaat en niet samen met de fiets de modder in te duiken (de sneeuw is niet meer).
Zurich by night, eindelijk
We hebben het eindelijk gedaan: een babysitter geregeld (in allerijl nadat de eerste babysitter een uur voor afspraak afzegde) en met ons twee de stad ingedoken. Mijn 30 jaren zijn mooi gevierd. Iedereen blij. Iedereen wil meer. Vanaf nu doen we dit elke week.
Op die paar uur in de stad hebben we Schwyzerdütsch gehoord en verder Duits, Engels, Frans, Nederlands, Italiaans, Spaans, Grieks en iets dat wij op Hongaars houden. En er was niet veel volk op de been. Schoon volk, dat wel. En rijk.
Auskunftsperson. Punkt.
Gisteren heeft een politiepsycholoog mij de hele morgen ondervraagd als getuige bij de autodiefstal. Na de eerste ondervraging vorige week was de politie niet overtuigd dat ik louter getuige (Auskunfstperson) was en geen slachtoffer (Beschaedigde). Ik hoop dat ik nu alle twijfels heb weggenomen. Ook al was het in Pfaff-Duits. We hebben er woordenboeken moeten bijsleuren, pictionary en veel mimespel om elkaars nuances exact te begrijpen. Oef.
Pablo Kekoa, 8 maanden
Bent u nieuwsgierig naar hoe Pablo Kekoa er tegenwoordig uitziet? Wil u enkele Zurcherse taferelen bekijken? Een reeks sterke portretten te zien krijgen? Neem dan zeker hier eens een kijkje.
Volgens mij zie je op het portet van Pablo al hoe hij er als volwassen man zal uitzien. Very handsome, zegt de moeder.
Onze oom
Ik heb Onze Oom van Arnon Grunberg uit (dank u, Wim en Manu). Het was het eerste boek dat ik van hem las. Waren de verwachtingen te hoog? Had ik de verklaring van Heidi Lenaerts (Arnon Grunberg mag van haar de Nobelprijs literatuur winnen) te serieus genomen? In ieder geval deel ik de mening van Heidi niet.
Moet ik toch nog Tirza lezen?
Maandagnamiddag, Affoltern bij Zurich
De zon schijnt nog eens. Ik maak een wandeling met Pablo door witte weiden en een wit bos. Ik zie drie jonge hertjes. Ze huppelen wat rond. Blijven soms plots stilstaan, hals gestrekt, oren gespitst en lossen dan volledig op tussen de bomen tot er weer beweging in komt. Zelfs Pablo vergeet eventjes zijn tandpijn en wordt er stil van.
Maandagmorgen, Affoltern bij Zurich
Vanmorgen de auto binnengebracht in de garage, vervangwagen gekregen en op de terugweg naar de supermarkt gegaan, hier bij ons in de buurt. Het meest opwindende dat hier in Affoltern gebeurt, is een mooie reiger die overvliegt, de bus die 5 minuten te laat is of zeer snel het heuveltje afsleeen. Ik loop na de inkopen dus zonder enige adrenaline in mijn bloed de parking op, richting vervangauto. Terwijl ik mij concentreer op de kleur en vorm van die auto (niets speciaals, een donkergrijze Peugeot 308), zie ik bij de rode auto ernaast wat lijkt op slaande ruzie tussen een man en vrouw. Twee seconden later zit de man achter het stuur van de rode VW Lupo en rijdt als een bezetene weg, portieren open. Met gierende banden botst hij tegen een geparkeerde Nissan Qashqai aan, mist op een haar na onze donkergrijze Peugeot 308, draait woest naar rechts, scheurt naar het andere eind van de parking. Ondertussen vraag ik aan de vrouw of alles ok is. Ze is in shock, zegt eerst bijna niets maar uiteindelijk begrijp ik dat het geen slaande ruzie was maar gewelddadige autodiefstal, car jacking. De car jacker in kwestie kent de parking duidelijk niet want is de verkeerde kant uitgereden op zoek naar de uitgang. Hij draait nu 306 graden in een wel heel kleine draaicirkel en scheert dan rakelings voorbij mij en Pablo en de vrouw. Ik bel de politie. De vrouw moet zelf naar het politiekantoor voor de aangifte. Twee uur later belt de politie mij om getuigenisverklaring af te leggen. Ik vraag of ze de dader zullen vinden. De agent in kwestie bedankt mij voor mijn verklaring en zegt me naar het nieuws van zes uur te kijken (misschien zegt hij nog wel meer, maar ik versta er niets van). Op tv zie ik dat er kort na de diefstal een wilde achtervolging is ingezet en dat de autodief is neergeschoten en nu gewond in een ziekenhuis ligt. Er was geen sprake van drugs of alcohol of wapens (het blijft Affoltern). Ik blijf met een vraag zitten: waarom?
Gezien en gesmaakt
We hebben de laatste tijd nogal wat films bekeken. Natuurlijk een paar Woody Allens (het is niet voor niets winter) en een handvol recentelingen die we gemist hadden maar ook enkele nieuwelingen. Deze hebben me bijzonder gesmaakt:
The curious case of Benjamin Button (Fincher) - Brad Pitt is op zijn best als hij gewoon jong en mooi blijft
Happy go lucky (Mike Leigh) - verrrruuukkelijk
Che - part one (Soderbergh)
Into the wild (Penn)
Bienvenue chez les Ch’tis (Boon)
Overgang
Zijn wij blij dat we in Zurich wonen, waar peis en vree heerst en koning winter. En toch … de laatste dagen van 2008 brachten ons naast 5 liter olijfolie uit Kalamata (en daaraan verbonden een kleine bende Grieken), een nieuwe auto (black and mean) en op de valreep een paar centimeters sneeuw helaas ook een reeks hardnekkig virussen en een aanrijding om half acht op oudejaarsavond (we reden juist twee weken rond met ons nieuw vehikel). De sneeuw en oudejaarssfeer gaf het invullen van het Unfallprotokol een feeriek tintje, dat moet gezegd.
Pablo kreeg zijn eerste tandje op 1 januari.
En ondertussen sleeen de gezonden onder ons blijgezind de heuvels af. De zieken kijken met afschuw naar de vriestemperaturen op de thermometer en blijven rond het haardvuur zitten.
Maak er een mooi jaar van!
Powered bij FireStats