Zwemster zwem
Chiara kan zwemmen. Niet meteen gracieus of een Olympische stijl volgend, tenzij je freestyle letterlijk interpreteert. Ze zwemt zoals hondjes dat doen, met kleine arm- en beenbewegingen, maar dan wel met het hoofd onder water. Haar hoofdje boven water houden is nog te moeilijk. De afgelegde afstanden zijn dan ook klein. Ik zou willen zeggen dat wij het haar hebben geleerd, maar de waarheid is dat ze het zwemmen zelf heeft ontdekt. Een paar weken terug begon ze plots te ‘duiken’: hoofd volledig onder water steken, met de voeten op de grond. Daar kreeg ze niet genoeg van. En gisteren begon ze dus te zwemmen, onder water. In diep water, waar ze niet kon staan, van de papa naar de mama en terug. En ook daar kreeg ze niet genoeg van. Zoals weer eens blijkt, kunnen wij als ouders niets forceren. Chiara beslist altijd zelf wanneer ze klaar is voor iets nieuws en gaat er dan volledig voor, heel tevreden en fier, geen dag eerder. Wij zijn natuurlijk trots, maar vooral heel blij omdat Chiara zelf zo fier en enthousiast is met haar nieuwe ontdekking.
Vog
Kilauea, de active vulkaan op Hawaii, is al geruime tijd aan het uitbarsten. Totnogtoe weinig explosief - bij utizondering van een nachtelijke steen- en asexplosie een aantal weken geleden. Het is meer een continue uitstoot van zwavelrijke gassen. Niet meteen optimaal voor de gezondheid, best te mijden door kinderen, ouderen, zwangere vrouwen en mensen met ademhalingsproblemen. Normaal blazen de passaatwinden deze vulkaangassen meteen weg van de eilanden, richting oceaan. Maar soms keert de wind en dan waaien de zogenaamde konawinden de vulkansiche smog ofte vog naar de andere eilanden, waaronder Oahu, het eiland waar Honolulu op ligt. Naar eigen ervaring en schatting gebeurt dat gemiddeld een dag per twee weken. Vorige week hadden we twee dagen vog. De wind is dan sowieso zwakker, vervuiling blijft langer hangen, kortom een duidelijke illustratie van het broeikaseffect, weliswaar niet (hoofdzakelijk) veroorzaakt door industriele activiteit maar natuurlijke vulkanische activiteit, wat op het eerste zicht trouwens weinig verschil uitmaakt. Niet meteen het typisch idyllische plaatje van Hawaii. Het levert wel mooie zonsondergangen op. Op zo een dagen vluchten wij als het kan naar Waimanalo, aan de windward kant van Oahu. Zelfs bij konawinden waait daar altijd een zeebriesje en de vog verhoogt daar gewoon het zwoelgehalte, wat best wel kan op een zaterdagavond. Ondertussen heeft de passaat het weer overgenomen en de lucht schoongeveegd: helder blauw met parelwitte wolken zoals het bij Hawaii past.
Tijd is rijp voor Hawaiimuziek
Nu zwoele zomeravonden in Belgie en contreien een realistisch vooruitzicht zijn, kan u misschien een straaltje Hawaiiaanse muziek verdragen. Daar word je vanzelf goedgezind van. Goed weer is wel een must, anders klinkt deze muziek volledig out of tune. Hieronder een paar favorieten van Chiara. Ze doet niets liever dan heupwiegen a la hula van zodra ze deze liedjes op onze keukenradio hoort. Wel heel serieus, want ‘mama, dat is niet om mee te lachen!’. Aloha!
Over the rainbow, Israel Kamakawiwo’ole
Voor de volgende zwoele avond, met of zonder bbq, kan je de live streaming van dit radiostation eens proberen (veel reggae). Wil je meer Hawaiian style muziek horen, probeer dan dit radiostation (zwaar gelardeerd met Amerikaans-Hawaiiaans, pas op).
Nomen omen
37 weken zwanger en we hebben nog geen naam voor de baby. We hebben naar mijn gevoel nog zeker drie weken voor de geboorte (de baby zit nog hoog), maar geen enkele kandidaatnaam inspireert ons beiden. Onze cultuurmix maakt het er niet gemakkelijker op. En hoewel we het niet zover willen laten komen als een koppel Durhamvrienden die een maand na geboorte van hun zoontje nog steeds geen naam voor hem hebben en naar hem verwijzen met ‘bebo’, spelen we met het idee om te wachten met een naam tot na de geboorte. Eerst zien en dan beslissen. Zou dat helpen?
Tijd voor spa
Gisteren een dagje verlof genomen om een overrijp verjaardagscadeau in ontvangst te nemen: een volledige lichaamsmassage. Masseuse van dienst: Ami, een Argentijnse schone. Zij heeft hiervoor gestudeerd en heeft een professionele licentie, maar oefent haar beroep niet meer uit: ze past op de kinderen (3 en 1 jaar). De oudste, Gabi - de laatste vlam van Chiara, gaat tegenwoordig halve dagen naar school en de jongste, Rebecca - rolmodel voor Chiara’s poppen, neemt nog elke ochtend een dutje van twee uur. Tijd genoeg voor een massage.
Ze wonen aan het strand van Waimanalo. Je hoort en ziet de zee van bij hen thuis. Rieken normaal gezien ook, maar gisteren domineerde de geur van aromatische kaarsen en massageolie. Het geluid van de golven werd aangevuld met relaxerende muziek vanop de laptop. De massagetafel opengeklapt in de living. En dan puur genieten. De beste massage ooit: zeer stevig, nooit pijnlijk. Ik was totaal ontspannen - en lichtjes ontroerd. Heb de rit huiswaarts langs de kust in volledige aloha-spirit afgelegd. Ik wou nog gaan zwemmen maar de lokroep van een dutje was te sterk. We zijn s’avonds na schooltijd gaan zwemmen en hebben de zon zien ondergaan.
Aloha Airlines 2
Retake: 2.000 Aloha Airlines werknemers op straat dus (geschat wordt dat daarvan ondertussen, op een week tijd nota bene, een 500-tal al nieuw werk heeft gevonden) + naar verwachting 2.000 indirecte ontslagen.
Voor de meesten wacht een uitkering, maar Hawaii blijft Amerika en naast verlies van inkomen betekent verlies van job in Amerika ook verlies van ziekteverzekering. En dat is van cruciaal belang als je als kostwinner ook de ziekteverzekering verdient voor je familie of, urgenter, als je dure medicatie nodig hebt. Een paar maanden overbruggen zonder job is dan geen kwestie van eventjes de riem wat aanhalen. Zelf een ziekteverzekering aangaan en instaan voor 100% van de premie is sowieso een dure zaak (ongeveer 700 tot 1000 dollar per gezin). Al moet gezegd dat Hawaii een van de meest sociale staten van de VS is en gesubsidieerde ziekteverzekering biedt aan de mindergegoeden. Maar zelfs als je, met of zonder overheidssteun, financieel capabel bent om een nieuwe ziekteverzekering af te sluiten, dan stuit je met een chronische aandoening vaak op uitsluitsel van dekking voor ‘pre-existing conditions’. Eer je in aanmerking komt voor terugbetaling van gerelateerde kosten, moet je een wachttijd van enkele maanden tot een jaar doorlopen. En dan sta je natuurlijk nergens met je verse ziekteverzekering. Voor mogelijke gevolgen moet je maar eens naar Sicko kijken. Hoog tijd dus voor een ommezwaai a la Obama of Clinton.
Aloha Airlines 1
Aloha Airlines is niet meer. Het was een van de twee ‘grote’ luchtvaartmaatschappijen die de verschillende Hawaii-eilanden bedient, zowel voor passagiers als voor vracht, naast Hawaiian Airlines. Een paar jaar geleden startte Go! met interislandvluchten met kleine propellerachtige vliegtuigjes, enkel voor passagiers. De competitie bleek te sterk, de markt te klein en Aloha Airlines heeft het moeten bekopen. En zijn bijna 2.000 werknemers. Het grootste algemene ontslag ooit in Hawaii - de werkloosheid is al gestegen van 3,2% naar 3,9% (vergelijk dat eens met Belgie!) en zal naar verwachting verder toenemen door indirect verlies van een 2.000-tal jobs.
Enkele dagen na de inslag van het slechte nieuws lijkt het er op dat de Hawaiiaanse economie deze schok kan absorberen. Er worden jobbeurzen georganiseerd, gesubsidieerde omscholingscursussen aangeboden - optimisme leeft. De meeste ex-werknemers komen in aanmerking voor een werkloosheidsuitkering, gemiddeld $420 per week voor maximaal 26 weken: zoals eerder vermeld is Hawaii een van de meest sociale staten van de VS (vergelijk nog eens met Belgie!).
Parkeren in de planten
Onlangs waren Chiara en ik getuige van een verkeersongeval. Ongevallen zijn een zeldzaamheid op Hawaii dankzij de algemeen heersende aloha-spirit en de heupwiegende reggae die op 99% van de autoradio’s speelt. Daarom maak ik hier speciaal verslag.
De setting: T-kruispunt van twee eenrichtingsstraten met verkeerslichten die plots in panne gaan.
De deelnemers: een sedan en een Hummer (u raadt het al … als u perse in een ongeval terecht moet komen, vermijd dan absoluut een Hummer)
De actie: sedan wil linksaf slaan op de T, vertraagt nauwelijks om te kijken of de kust veilig is, rijdt al te gezwind het kruispunt op (ik hou m’n adem al in) en wordt geramd door de aanstormende Hummer. De Hummer parkeert zich netjes een beetje verderop, geen schrammetje schade. De sedan verliest logischerwijze controle over het stuur, tolt een beetje en komt dan tot stilstand tussen de hibiscusstruiken en palmbomen in de berm, als het ware ook miraculeus netjes geparkeerd maar met een lelijk gehavende en rokende neus. De bestuurder in kwestie is blijkbaar niet onder de indruk en probeert onmiddellijk de straat terug op te rijden, maar komt niet los uit de hibiscusstruiken. Ze stapt dan maar uit en stampt woedend in de richting van de glimmende Hummer. Het vervolg mogen we erbij fantaseren, daar heb ik geen getuigeverslag van.
Meer getroffen bleek een oude man, bestuurder van een auto die braaf aan het wachten was om het T-kruispunt veilig op te rijden en de actie vanop de eerste rij had kunnen volgen (en dus de sedan op amper een meter van hem vandaan richting hibiscus had zien tollen). Toen geen van beide bestuurders gewond bleek en het kruispunt weer adem haalde , bleef de auto van de oude man roerloos staan. Iemand vroeg hem of hij ok was, wat verbaal blijkbaar het geval was. Maar ik vrees voor zijn hart.
Reactie van Chiara: Waarom parkeert die vrouw in de planten? Dat mag toch niet?
Zware cocktail
Ik hoopte vandaag aan te kondigen dat lemoni rizi de strijd tegen het virus gewonnen heeft. Maar helaas, vandaag lijkt Achilleas alsnog gevloerd door hetzelfde virus. Of onderschatten we de kracht van lemoni rizi? Misschien is het gewoon indigestie door de cocktail die we ons gisteren hebben laten smaken in een maitai bar in Waikiki om zijn kersverse rijbewijs te vieren?
Virussen in paradijs vs. lemoni rizi
Het goeie weer mag niet baten: de virussen zijn in topvorm en houden lelijk huis. Chiara is al heel de week zwak, koortsig en broeirerig bleek. Ze eet niet en als ze toch een hapje neemt, komt dat er gelijk weer uit. Volwassen organismen zijn beter bestand maar blijven niet geheel gespaard: we leven op crackers en water. En op ‘lemoni rizi’ of het Griekse culinaire wapen tegen griep, buikgriep en ziekte in het algemeen. Breng een meer dan royale portie water aan de kook. Voeg zout en een goeie scheut olijfolie en de rijst toe. Laat de rijst gaarworden (of overgaar alnaargelang uw voorkeur). Zorg ervoor dat de rijst niet uitdroogt en voeg water toe indien nodig zodat de rijst blijft zwemmen . Voeg voor opdienen vers geperst citroensap toe (mag lekker zuur zijn).
De positieve kant, naast de geneugten van lemoni rizi: Chiara valt in mijn armen in slaap, laat zich gewillig de haren strelen, onze ruiten zijn gekuist en de koelkast kan weer een hygienische inspectie verdragen. Ik heb bij deze laatste, lang uitgestelde, verwezenlijking wel het glas van de groentenbak verpulverd, maar kan toch met een positieve noot eindigen: scherven brengen geluk, nietwaar?
Powered bij FireStats