Parkeercapaciteiten der Amerikanen ofte: Lana, waar ben je?
Amerikanen hebben niet de dagdagelijkse parkeertraining zoals Brusselaars, laat staan Atheners genieten. Het is zelfs geen vereist manoeuver op het rij-examen: op het einde van de rit moet de kandidaat-autobestuurder de auto gewoon diagonaal voorwaarts parkeren. De ruime dimensies van de parkeerplaatsen maakt parkeerexpertise trouwens overbodig. Ik wil ze eigenlijk eens echt opmeten, maar meestal zijn parkeerplaatsjes genereus genoeg voor een Hummer. En toch.
We hebben sinds vorige vrijdag een indrukwekkende serie deuken en schrammen op de linkerflank van onze, sowieso al licht toegetakelde, Mazda. Ik had me die namiddag vlotjes geparkeerd naast een glanzende donkergroene pick-up. Toen ik een uur later terugkwam was de pick-up verdwenen zonder niet eerst een souvenier te hebben achtergelaten in de vorm van bovenvermelde schade. De bestuurder is kwestie was zo rechtvaardig geweest een briefje achter te laten met haar voornaam en telefoonnummer (zeg maar gauw, ‘t is weer een vrouw). Tot zover het goeie nieuws.
Drie onafhankelijke schattingen oordelen eensgezind: herstellen van de schade zal meer kosten dan de waarde van de auto oftewel: total loss. Dat klinkt zeer drastisch maar wij willen zeker de ons restende maanden in Hawaii in onze Mazda uitrijden. Hoewel die flank niet mooi oogt, willen we de schade ook niet herstellen en zijn we bereid het met Lana, de bestuurster in kwestie, op een akkoordje te gooien. Enige probleem is dat Lana temidden ons laatste telefoongesprek over de kwestie zonder boe of bah heeft opgehangen en sindsdien haar telefoon niet meer beantwoordt. Onze verzekeringspolis dekt de schade niet, maar probeert die Lana nu te traceren zodat we toch een deel van de schade vergoed zien. Wordt hopelijk vervolgd.
Als u toevallig een Lana kent die met een donkergroene pick-up rondrijdt, laat ons dat dan asap weten. Misschien moeten we ondertussen een beloning uitschrijven voor wie Lana vinden kan.
Cruisen voor Waikiki
Zaterdagavond zijn we nog eens uitgegaan zonder Chiara. Een cheese+wine sunset cruise voor Waikiki die we te danken hadden aan een jarige vriendin. Het had al een paar dagen stevig gewaaid en de zee was dus niet op zijn kalmst (veel surfers). De boot van dienst was wel zeer schoon met een dek van teck, heel chic, maar niet al te groot en dus volledig ten prooi aan de golfslag. Bovendien ben ik flink zwanger en is mijn maag sowieso geen zeeheld. Ik heb aandachtig de horizon en de prachtige zonsondergang gevolgd. Van die cheese en wine kan ik niet getuigen maar te oordelen naar de vrolijke sfeer werd die zeer gesmaakt. Sommige medecruisers hebben een paar walvissen gespot, maar of dat nu realiteit was of eerder een aangenaam gevolg van de wijn, daar is geen uitsluitsel over. De spastische neigingen van mijn maag waren vlug vergeten toen we terug aanlegden in het jachthaventje. Onder een oranjekleurige hemel heb ik toen alsnog kunnen genieten van de hapjes en het gezelschap. Achilleas was reeds langer in hogere sferen. Lang leve de vriendin in kwestie!
Officiele hoedanigheid
U mag me voortaan ook aanspreken met ‘Mevrouw de Ambtenaar van de Staat Hawaii’. Dat klinkt nogal ambtelijk en, ik verzeker u, dat is het ook. Naast het nieuw verworven aanzien, zijn wij vooral blij met de goeie ziekteverzekering. Dank u.
De omgekeerde wereld
Ook in het paradijs huizen agressieve virussen. Dat ondervinden we dezer dagen aan lijf en leden. Achilleas heeft het het zwaarst te pakken gehad. Chiara was er op drie dagen vanaf, ik voel me wat slapjes maar blijf van het ergste gespaard. Maandag hield ik Chiara thuis, kwestie van het virus geen gemakkelijke overwinning te gunnen bij de andere schoolkinderen. Ikzelf was toen nog tiptop. Maar wel zeven maanden zwanger, dus zeker in voor een middagdutje. Chiara zou ook wel slapen als ik rustig naar haar lag. Zo dacht ik. Van zodra ik in bed kroop, ben ik in slaap gevallen. Chiara had het huis nu voor haar alleen en wou daar begrijpelijkerwijs van profiteren. Ze heeft (meestal rustig) alle speelmogelijkheden benut (nvdr: volledige reorganisatie van alle laden en kasten). Na anderhalf uur wou ze mij in haar speelvreugde laten delen. Ze gaf me een paar kusjes op de wang, streek het haar uit mijn gezicht en zei toen zachtjes maar niet minder overtuigend: “mama, opstaan nu”.
Zwanger alom
Hier lopen zoveel zwangere vrouwen rond. Is dat in Belgie ook zo?
Lost in de file
Desmond zien we regelmatig, dat weten jullie al langer. Met een surfplank onder de arm of joggend in Lanikai. Steeds bereid tot een vriendelijke knik. Maar had ik jullie al gemeld dat ik vorige week in de file stond met breedbast Sawyer ofte James? Persoonlijk niet zo echt mijn type, maar hij ziet er zeker goed uit. Zijn sportwagen ook. Vriendelijk knikken deed hij echter niet (we zaten dan ook in een file, nietwaar). Waar is Jack?
Powered bij FireStats