Buikbulten
Ben nu zes+halve maand zwanger. Daarmee is de periode aangebroken van zeer zichtbare, vreemde buikuitstulpingen. Soms plots en puntig (vooral als Chiara plots “dag, baby’tje” roept ter hoogte van mijn buik, gevolgd door een steevast verwonderd “kijk, baby’tje beweegt, het wil eruit”), soms traag en golvend. Ik word er soms zelfs wakker van ’s nachts. Er bestaan weinig fijnere manieren om gewekt te worden.
Goed gekozen
Wij hebben het afgelopen jaar welgeteld een film in de cinema gezien (shame on us, ik weet het). Maar dat is uitgerekend een film die dit weekend vier Oscars heeft gewonnen: best picture, best director, best supporting actor en best adapted screenplay. Als u het mij vraagt, hebben wij toen goed gekozen! En zijn die Oscars verdiend. Indien nog niet gedaan: gaat dat zien!
Avondje stappen
De maaneclips hebben we gemist vorige week woensdag, maar zaterdag is dat ruimschoots goedgemaakt tijdens een nachtelijke strandwandeling in Waimanalo. De oorspronkelijke bedoeling was te gaan nachtsnorkelen in Hanauma. Ik had genoteerd dat dit onderwaternatuurreservaat deze zaterdag ook ’s avonds toegankelijk zou zijn. Waar het fout is gegaan weet ik niet, maar zaterdagavond stonden we voor een gesloten poort. We hadden de Argentijnen warm gemaakt voor een avondje sterrenkijken en snorkelen, dus zomaar huiswaarts keren met hangend hoofd was geen optie. We zijn dan maar met de laatste zonnestralen verder doorgereden naar Waimanalo, met de nog dampende pizza’s en ander versterkends op de schoot. Wij gaan elk weekend wel naar Waimanalo, het is een prachtig strand, niet te ver en vrij rustig. En woonplaats van een bevriend koppel+kids. Deurtje van de achtertuin open en je staat op het strand. Met blote voeten door het mulle, koele zand. Een grote oranjekleurige maan boven zee. De kinderen opgewonden maar stilletjes aan de hand, op hun hoede voor het donker (”mama, ik wil nu niet zwemmen, het is een beetje donker”). En op de terugweg naar huis nog even gestopt aan een uitkijkpunt langs de rotskust, Chiara diep slapend op de achterbank, dus rustig een paar vallende sterren opgewacht. Een wildwoelende baby in de buik ter compensatie van de sereniteit van het moment. En eenmaal thuis en Chiara in bed - het moment supreme van de avond: aflevering 4 van het vierde seizoen van Lost. Aloha en mahalo!
Winter voorbij
De zomer is hier! De hemel is blauwer, de lucht warmer, de nachten zwoeler. We hebben ’s nachts geen deken meer nodig en kunnen er vrij zeker van zijn dat we elke dag naar het strand kunnen gaan. Geen hevige regenbuien meer. Gisteren was het alweer feestdag, ter ere van de president deze keer - al ontgaat me wat er aan Bush te vieren valt, dus genoten we een driedaags weekend. Vooral doorgebracht op het strand van Waimanalo, normaal een paradijs voor boogieboarders, dit weekend een zout zwembadparadijs voor kinderen. Zondagochtend naar DE bakker van het eiland voor een lading coco puffs oftewel een soort mini-eclairs. Liliha bakery bestaat al meer dan 50 jaar, authentiek pittoresk gesitueerd in een volkse buurt. We stonden er in de rij tussen het zwaardere type Hawaiianen, die kennelijk iets te frequent de geneugten van de Liliha coco puff proeven. Een paar dutjes ook, hier en daar, en ziedaar alweer een fijn weekend in paradijs.
Valentijn
Dit land staat in vuur en vlam. Los van de verkiezingsgekte en alweer een schiet- en zelfmoordpartij aan een universiteit. Hartjes, groot en klein, alom. Liefdesliedjes op de radio - onze autoradio kan maar een radiopost aan: Golden Oldies, dus de love songs die ik te horen krijg zijn ware klassiekers. Restaurants volgeboekt. Op straat wensen wildvreemden elkaar een gelukkige valentijnsdag - al een hele week. Zoals in Europa is ook hier 14 februari vooral een feestdag voor de middenstand: bloemen, wenskaarten, cadeautjes vliegen de winkels uit. Anders dan in Europa (verbeter mij als dit niet (meer) zo is) is Valentijn hier niet enkel een dag voor koppels. De status ‘geliefde’ geldt hier in ruimere zin. Kinderen geven iets aan hun ouders. Ouders aan hun kinderen. Broers en zussen aan elkaar. Vrienden aan vrienden. Wanneer ik Chiara straks op school ga halen, zal ze mij een zelfgemaakt kunstobject met 1001 hartjes presenteren. Dat weet ik omdat ze mij gisteren, trots en anticipatie onverholen en klasregels ten spijt, haar werk alvast heeft laten zien. Sobere zielen als A en ik zijn, laten we de drukte aan ons voorbijgaan en zien elkaar er niet minder graag om - of krijg ik toch nog bloemen vanavond? Maar zoals dat een goede Amerikaan betaamt wens ik u, geliefd publiek, graag een heerlijke Valentijn (and day after): I love you!
Chiara 3
We zijn er ondertussen bijna aan gewend: Chiara is 3 jaar geworden! 2 februari was het feest. Ik heb de hele avond/nacht ervoor pannenkoeken gebakken en tussen het draaien een lekkere maar oerzware chocoladetaart. Mijn respect gaat uit naar mijn eigenste moeder en tante Lieve die op het eerste verjaardagsfeestje van Chiara pannenkoeken hebben gebakken voor drie keer meer volk in een minder geventileerde keuken. Chiara was in haar nopjes. Ze had er al een hele week naar uit gekeken dankzij onze avondlijke knutselsessies voor slingers, vlaggetjes en kroon. De pannenkoeken werden gesmaakt en Achilleas en ik zeer ontspannen en tevreden. Chiara keek nogal beduusd toen de laatste gasten huiswaarts keerden. Ze heeft van ons een grote fiets gekregen, met een mandje vooraan voor haar tasje en haar pop. Daar zijn we die avond nog mee gaan fietsen in het park. Such a pefect day.
Fotograaf van dienst
Binnenkort bestellen we een nieuwe camera (video of foto, daar zijn we nog niet uit) om de gestolen versies te vervangen (wee …). Ondertussen gaan veel schone momenten voorbij zonder die te kunnen vastleggen op de harde schijf. Snif. Gelukkig heeft broer-fotograaf Thanos een rijke collectie beelden van zijn recente bezoek aan Hawaii. Weliswaar minder persoonlijk maar des te stijlvoller. Bekijk ze hier.
Super Tuesday
The presidential election of the United States of America (met Amerikaans accent aub)! We volgen het op de voet. Het is een grandioze show. We hebben geen tv maar pikken hier en daar toch een debat of speech mee dankzij het internet, gelardeerd met reclame voor Vicks en wintermedicijnen. Of beter: we pikken de reclame mee, gelardeerd met stukken debat and speeches. Zo gaat dat op CNN of NBC. Ik ben ondertussen Obamafan geworden. Hillary is slim en kan het goed uitleggen, maar Obama, die inspireert. Probeer eens een speechfragment te bekijken van beide kandidaten: zeer entertainend. Altijd een joelend publiek op de achtergrond. Het geeft zo een heerlijke roes - ondanks mijn zware allergie voor prayers, Jesus en Lord in het openbaar. Zoals een spannend WK voetbal waarin Belgie doorstoot tot de kwartfinales. Laat me weten of u het met me eens bent.
Hillary and Obama staan nu ongeveer gelijk. Bij de Republikeinen stevent McCain af op een overwinning. Ben blij dat Romney lijkt te verliezen en hoop stiekem dat Huckabee gauw zijn hete adem in de nek van McCain laat voelen. Louter omwille van zijn hoog entertainmentgehalte. Is het u trouwens opgevallen dat de Democraten bij de voornaam worden genoemd en de Republikeinen bij de achternaam? En dat de eega’s van de eersten veel prominenter aan de campagne deelnemen dan hun Republikeins collega’s?
In Hawaii worden de voorverkiezingen op 19 februari gehouden. Ik vraag mijn collega’s geregeld naar hun voorkeuren, maar hun antwoorden zijn steevast een koude douche voor mijn opwinding: ze weten het nog niet, gaan niet stemmen of als ze toch hun keuze hebben gemaakt dan is dat zonder enige glans in de ogen. Super Tuesday was dan ook een doodgewone, rustige dinsdag op kantoor. Misschien word je wel immuun voor boven beschreven roesgevoel als je dagdagelijks, jaar in jaar uit naar de Amerikaanse tv kijkt. En vind je al die reclame voor wintermedicijnen irriterend als het buiten 25 graden is.
Fiets foetsie
De fiets van Achilleas is vannacht gestolen. Op de universiteitscampus. De dief moet het slot hebben doorgezaagd. Dit is zijn eerste fiets die hier in Hawaii onrechtmatig in andere handen terecht komt. De zesde sinds 2002. Het was al twee jaar geleden, dat mooie liedje kon niet blijven duren. We durfden te hopen dat het welletjes was. Grrrrr.
Schoonschrift
Chiara heeft gisteren voor het eerst haar naam geschreven! We zijn al heel de week haar verjaardagsfeestje van morgen aan het voorbereiden: slingers maken, vlaggetjes, kroon en zakjes met allerlei leuks vullen voor de kindjes van de klas. Aan die zakjes hebben we kaartjes gehangen: ‘Chiara 3′. Ze heeft zeer geconcentreerd toegekeken terwijl ik zo een twintig keer ‘Chiara’ schreef. Daarmee had ze genoeg gezien en begon ze zelf haar naam te schrijven. Het was niet klassiek leesbaar, noch volgde ze het normale alfabet, maar ik herkende haar naam toch. De C had ze onder de knie, de andere letters waren miniscule, uiterst gedetailleerde cirkeltjes en ovaaltjes. Zeer design. Alweer een moment waarop we onze camera zo misten (wee het gebeente van de inbreker!). Maar daarmee was haar werk niet gedaan. Zoals ze mij had zien doen, begon ze het papier nu ook in stukjes te knippen: voor de etiketjes! Ik heb de stukjes stiekem bewaard en plan ze in hun oorspronkelijke waarde te herstellen. Maar eerst feest! Met pannenkoeken en op Chiara’s verzoek chocoladetaart!
Powered bij FireStats