Queen of the road
Trots verkondigen we onze aankoop van een witte Mazda (spreek uit op z’n Japans, zoveel leuker) MPV van het jaar 1995. Voor degenen niet vertrouwd met Japanse merken en bij gebrek aan een fototoestel (wee u gebeente, inbreker): een vlotrollende stevige minivan met twee rijen passagierszetels, versnellingspook aan het stuur (hoe stoer), uiterst vlot benzineverbruik en een paar deuken en krassen. Ideaal voor transport van surfplanken, fietsen en een leger kinderen. Ook meegenomen is dat Achilleas zich niet meer hoeft op te plooien alvorens in de auto te stappen. En voor de verandering kijken wij nu neer op de pick-ups en Hummers in de straten van Honolulu. De aankoop van een brandstofzuinig - laat staan hybride - model wordt uitgesteld naar financieel sterkere tijden. Uw stoere queen of the road.
Aftellen
Achilleas heeft vannacht stiekem onze baby op mijn blog geplant. Zeer zen. Hou ook de baby van zus Lieve in het oog. Gelieve mij te verwittigen als hij mijn baby voorbij steekt.
Muteren?
Een week geleden voelde ik iets in mijn linkeroog. Twee dagen later en mijn oog is egaal rood. Ik laat mijn lenzen overdag in hun potje drijven en leef het dagdagelijkse leven met mijn bril op mijn neus, stijlvol doch zwaar. Nog een dag later ontdek ik een miniscuul haartje aan de binnenkant van mijn ooglid. Dit stelde mijn net genormaliseerde psychologie (Achilleas was heelhuids thuisgekomen van San Francisco en mijn bijgelovige neigingen bijgevolg fel verzwakt) op de proef. Was dit het begin van meer haar op vreemde plekken? Van een baard en zware snor? Een mislukte epileerpoging maakte het enkel erger. Rijden ging nog maar net en als rijden moeilijk wordt in dit land, dan heb je een noodgeval. Gisteren was het een feestdag - naast mijn verjaardag wordt Martin Luther King herdacht - dus uiteindelijk vandaag naar een oogarts. Een drie kwartier wachten met Glamour en People (de Amerikaanse Dag Allemaal), een minuutje binnen en de klus was geklaard. Mijn binnenste ooglid was weer haarloos. Aaah. Blijkbaar een doodgewone zaak, haar in je oog. Een collega kampt met ongewenste haargroei in de ogen na verhoogd caffeine- en alcoholgebruik. Voor de ander is oogepilatie een tweemaandelijkse routine. Ik ben dus normaal. Of scheelt er iets aan mijn referentiepunten?
Een mooie zondag op Oahu
Na een reeks negatieve berichten is het hoog tijd voor een positieve noot. Al was het maar om u te tonen dat wij hier niet ganse dagen zitten snotteren en piekeren. Verre van.
Afgelopen zondag.
Eerste stop: Makapu’u uitkijkpunt. En zestal bultruggen zwemt net al duikend en springend voorbij. Waw.
Tweede stop: Waimanalo beach voor een snelle duik, een sessie boogieboarden, een strandwandeling en krabbenzoektocht. Mmm.
Derde stop: Kahuku Point voor een stevige portie verse scampi’s met look (of was het look met scampi’s?). Heerlijk. Chiara eist haar deel op. Aaaah.
Vierde stop: North Shore op verschillende plaatsen. Felle wind de afgelopen dagen en een storm in de Noord-Pacifische Oceaan creeren monstergolven. Ik overdrijf niet. Sommige stranden zijn volledig weggespoeld, andere onherkenbaar. Op zee geen surfer te bekennen. Naast de weg rijen mensen, starende ogen en open mond vol ontzag voor deze woeste zee. Wij vervoegen hen. In Waimea Beach is zelfs de parking afgesloten. Het risico op een supermonstergolf die alles en iedereen wegspoelt is te groot. Wij nippen in stilte van onze koffie/chocomelk. Oooh (zachtjes).
Vijfde stop: barbeque in onze achtertuin. Inclusief sterrenhemel en kaarsen. Slaapwel.
Slechte vibes?
Bij vorig bericht van onze autopech heb ik, wegens toen niet ter zake doende, het weinig smakelijke feit achterwege gelaten dat ons toilet diezelfde dag in verstopte staat verkeerde. Nu wil ik alles even op een rijtje zetten. Inbraak, verlies van onze auto, verstopt toilet. Op drie dagen tijd. Dat leek ons iets te veel van het slechte (ik weet het, het kan veel erger). Ik heb hierover drie theorieen ontwikkeld:
1) puur ongelukkig toeval - weinig aannemelijk als je de volgende twee opties leest
2) de vloek op Thanos. Dat klinkt gemeen maar wat als ik u het volgende vertel? Thanos had vorig jaar al een ticket naar Honolulu geboekt. Hij werd een week voor afreis in Athene bestolen en speelde daarbij (oa.) zijn visum kwijt. Bij gebrek aan tijd om een nieuw visum aan te vragen verloor hij ook zijn ticket. Dit jaar ondernam hij een tweede poging om in Honolulu te geraken. De vlucht van Athene naar Parijs heeft vertraging, hij mist zijn aansluiting in Parijs en belandt een dag later in Los Angeles in plaats van San Fransisco. Hij verliest zijn apart geboekt ticket van San Fransisco naar Honolulu. In LA vindt hij niet zo snel een vlucht naar Honolulu en logeert noodgedwongen in een nabijgelegen hotel. Met anderhalve dag vertraging komt hij eindelijk aan in Honolulu en heeft zeven dagen lang koud, regenachtig weer. Zeer uitzonderlijk. Bij de inbraak verliest hij al zijn cash en de nieuwe laptop voor een vriend. Om u niet af te leiden laat ik de positieve ervaringen achterwege 
3) Achilleas neemt een steenschilfer mee naar huis van de Big Island. Mijn collega’s hadden me gewaarschuwd en ik op mijn beurt Achilleas en Thanos. Geen stenen meenemen van de Big Island of Pele, de vulkaangodin, achtervolgt je met ongeluk! Achilleas kan het toch niet laten - hij is tenslotte doctor in de fysica - en smokkelt een zwarte lavastukje mee. U heeft gelezen wat er in de dagen daarna is gebeurd.
De Lazopoulos broers brengen momenteel een aantal winterdagen in San Fransisco door. Ze zijn ginds al veilig aangekomen. Als Achilleas ook heelhuids thuiskomt en Thanos zonder noemenswaardige hindernissen in Athene geraakt, wordt theorie #1 weer een stukje aannemelijker. Indien niet verklaar ik mezelf bijgelovig
Bye bye Dodge
Een ongeluk komt niet alleen. Twee dagen na de inbraak heeft onze oude Dodge de geest gegeven. Herstellen is voor ons de moeite niet waard en de emotionele band met het felblauwe scharminkel blijkt al bij al weinig ontwikkeld. We zullen hem eerst grondig kuisen en dan te koop zetten. Ondertussen rijden we rond met een zwarte Nissan Altima, courtesy van Diego en Natalia die over een heus prive-wagenpark beschikken. Tot grote voldoening van Chiara die na het overlijdensbericht van onze Dodge geen traan liet en resoluut verklaarde nu in een zwarte auto te willen worden rondgereden. Nog een paar testritten organiseren hier en daar en waarschijnlijk zijn we dan tegen het einde van de week eigenaar van een nieuw, weliswaar tweedehands, model. Leve het informele circuit!
Burglary
2008 is mooi gestart maar gisteren kregen we een eerste zure noot te slikken. Inbraak. Een blanke jongeman op een bromfiets, die koelbloedig onze bejaarde huisbazin aansprak en vervolgens een halfuur de tijd nam om ons huis uit te kammen en daarna wegreed. Weliswaar iets zwaarder nu en waardevoller beladen. Rond drie uur ’s middags toen, zoals hij geweten moet hebben, niemand van ons thuis was. We missen veeeel cash (van Thanos), een spiksplinternieuwe laptop (bestemd voor een vriend van Thanos), een i-pod, onze video- en fotocamera met beelden van de laatste maand, de oude fotocamera van Thanos. De man moet alle laden en kasten hebben opengetrokken want hij heeft de batterijladers en kabels van alle apparatuur zorgvuldig meegenomen. Het materiele verlies is natuurlijk zeer sneu maar de schok die het langst zal blijven nazinderen is het feit dat iemand ons in het oog hield en ons huis heeft doorzocht (hij heeft er geen boeltje van gemaakt, dat kunnen we hem nageven). We waren al een tijdje thuis vooraleer we het opmerkten, en dan eigenlijk nog bij toeval. Een aantal volumineuze waardevolle dingen die niet geschikt zijn voor transport op een bromfiets, heeft hij mooi laten staan. We dachten ons zeer veilig in Hawaii, de criminaliteitscijfers liggen laag. Dit was een les: vanaf nu gaat alles dubbel en dik op slot. Zo jammer.
Gelukkig nieuwjaar!
Hier in Hawaii zijn we bij de allerlaatsten ter wereld om het nieuwe jaar in te gaan. Dat weerhield ons er niet van om het goed te doen: in vrolijk gezelschap, lekker eten, welgeluimde kinderen (ondanks ver na bedtijd), in een mooi verlichte tuin met compleet uitzicht op Waikiki en het vuurwerk. We hebben zelfs een danspasje gewaagd op Argentijnse pop.
Vuurwerk vliegt hier al de lucht in vanaf zonsondergang, zo een zes uur voor middernacht. Sommige straten veranderen in levensecht Vietnamoorlogsfront. Maar tegen 1 uur ’s nachts is alles rustig.
Na een stabiel 2007 wordt 2008 voor ons een jaar van veranderingen: een nieuw Amerikaans-Belgisch-Grieks lazopoulosje in de lente en onze terugkeer naar het oude continent tegen het einde van de zomer. Verder ook veel verwachtingsvolle veranderingen in de familie- en vriendenkring (spannend!). En een nieuwe president voor ons machtige gastland (evenzeer spannend). De eerste dag van 2008 bracht ons alvast een warme zon en diepblauwe hemel, een stevige wandeling, een heerlijk namiddagje strand en smakelijke lasagne. De zon is vandaag weer verdwenen (broer Thanos jammert) maar niet geklaagd en niet gezeurd want morgen vertrekken we naar the Big Island voor een paar dagen vakantie!
Laat 2008 u smaken!
Powered bij FireStats