Jongen of meisje?
Woensdag hebben we een lange echografie ondergaan. Die heeft ons gerustgesteld: het baby’tje heeft twee armen, twee benen, neus, mond en ogen op de goede plaats. Het was een beetje verlegen, draaide steeds zijn/haar gezichtje weg en rekte zich eens goed uit. Deze keer wordt het een echte neus, helemaal anders dan die van Chiara.
Ik ben nu 21 weken ver, het baby’tje meet ongeveer 25 cm. En we weten nu ook of het een jongetje dan wel meisje is, maar houden dat voor u een verrassing tot 11 mei of zo. Wedden en gokken en vragen staat vrij maar weet dat u van ons geen antwoorden krijgt.
Kerstdagen
Sinds gisteren baadt ook ons huisje in kerstgloed. Daar had ik opeens erg veel zin in. Dus op een rustige avond als gisteren zit ik samen met Chiara op de schommelstoel, bekijken we goedkeurend onze versierinspanningen (”zo mooi”) en voelt Chiara hoe “ons baby’tje” er ook al een beetje bij is. Dat zijn mooie momenten.
Vandaag zit ik op een halfleeg en koud kantoor. Manlief maakt de straten onveilig in onzen Dodge met dochterlief op de achterbank maar zonder mijn hmm liefdevolle commentaar. Ze willen nog een paar slingers en kerstballen kopen, het huis stofzuigen (u leest dat goed) en genieten van deze vader/dochterdag voor ze mij komen ophalen, we samen broer Thanos ophalen in de luchthaven en met een zelfgemaakte kaastaart (die ziet er verdomme lekker uit) op de schoot de bergen oversteken naar Waimanalo voor kerstavond met de beste empanadas van Hawaii.
Strafroken
Hoewel genotsmiddel consumerend, ziet deze man er toch niet gelukkig uit. 
Een week op The Big Island
Ze zeggen dat het mooi is. Dat het landschap heel gevarieerd is. Dat je op eenzelfde dag in de sneeuw kan rollen op de hoogste berg ter wereld (volgens een bepaalde definitie) en op het strand kan liggen braden. Dat het aan de Oostkust nogal nat kan zijn. Dat de Westkust altijd droog en zonnig is.
Onze ervaringen: regen, mist en wind aan de Oost-, West-, Noord- en Zuidkust. Van maandag tot donderdag. Zo een storm komt maar eens om de tien jaar voor.
Ondanks de uitzonderlijke meteorologische omstandigheden toch een glimp opgevangen van:
- zwarte lavavelden zover het oog reikt (niet bijzonder ver bij dichte mist)
- zwavelriekende stoom
- een waterval zoals een waterval er hoort uit te zien
- donkergroene koffieplantages
- een idyllische highway tussen vermoedelijk lustige heuvels en groene weiden.
De sneeuwstorm die in hogere regionen woedde, hebben we aan ons voorbij laten gaan. De regen beneden was ons genoeg. Hoe absurd is het in de gietende regen door een totaal desolaat landschap te rijden en elke mijl erop gewezen te worden dat hier zeer ernstig brandgevaar heerst en uiterste voorzichtigheid geboden is?
Voor de ervaren reiziger: we hebben die smoothiebar gevonden en hebben het ons laten smaken. Verder was deze reis een culinair dieptepunt.
Chiara vond het allemaal geweldig.
We, dat zijn Katelijne, Chiara en ik. En La Nina. Meiden onder elkaar. Volgende keer laat ik La Nina thuis.
No Country for Old Men
Bezoeker zus Katelijne stelde voor om een avondje te babysitten zodat Achilleas en ik eens uit konden gaan.
Dat voorstel hebben wij met dank en gretigheid aanvaard. Wij hebben gekozen voor een avondje cinema, voor het eerst in Hawaii! Vaststellingen:
- cinema’s in Hawaii zien eruit zoals cinema’s in Belgie (van het Kinepolistype weliswaar)
- cinema’s in Hawaii rieken net iets zuurder dan cinema’s in Belgie omdat naast oversized zakken popcorn ook hotdogs, pizza en ander calorierijk voeder wordt verkocht
- het filmaanbod beperkt zich tot blockbusters
- vele films die in Europa al in de zalen te zien zijn, hebben Hawaii nog niet bereikt (het is ook ver natuurlijk)
- meer reclame en meer trailers vooraf (als je gemiddeld een keer per jaar naar de cinema gaat - o schande - en geen tv hebt, is dat fantastisch, )
- naar de film gaan is niet goedkoop
- onze filmkeuze was een succes.
Een film van de broers Coen. Mooie kleuren en beelden. Een grandioze Javier Bardem met ubercool kapsel. Goeie acteurs over de hele lijn. Grappig. Veel geweld, droog geserveerd.
Goed dat we Chiara voor deze film thuis hebben gelaten ondanks haar duidelijke woorden: ” Chiara mee naar de film, met mama en papa … en Katelijne”.
Een ideale zaterdagochtend voor een kleuter in Amerika
Een scene uit ons leven.
Het is een prachtige zaterdagochtend. We rijden over een van Oahu’s mooiste wegen naar de North Shore. We passeren geurige eucalyptusbossen, koloniale ananasplantages en groene ranches. Achilleas (tegenwoordig aan het stuur) en ik (tegenwoordig als passagier) zitten vooraan en glunderen van al dat moois, tevreden dat we vroeg zijn opgestaan en dat we juist een leuke schommelstoel op de kop hebben getikt. Chiara zit op de achterbank. De raampjes staan open, de frisse lucht stroomt naar binnen. Achilleas en ik uiten uitvoerig onze appreciatie voor al dat natuurschoon om ook Chiara erop attent te maken. Na een lange stilte harentwege volgt eindelijk haar commentaar: ” I wanna go to Starbucks” (sic). Nvdr: Chiara is nog geen drie jaar.
Nous partageons les memes ideales
Excuseer, mijn toetsenbord heeft hier geen accenten. Deze parodie circuleert ondertussen al een paar weken. Mijn excuses ook voor de lange pauze (we hadden een storm te overleven op The Big Island) en voor degenen die dit filmpje al gezien hebben (het blijft hilarisch). Met dank aan Axel.
Powered bij FireStats