Geen werkvergunning, geen werk (en geen inkomen)
Vanaf maandag heb ik vakantie voor een paar weken. Dat is niet mijn eigen keuze. Ik mag niet werken, zo simpel is dat. Ik heb mijn nieuwe werkvergunning nog niet en mijn oude vervalt vandaag.
Twee maand geleden diende ik een aanvraag in om mijn werkvergunning te vernieuwen. Vorige week vrijdag, net voor de administratieve deadline, kreeg ik bericht dat ik ‘additional evidence’ moest indienen, een kopie van onze huwelijksakte om precies te zijn. Dit ‘bewijsstuk’ behoort niet tot de lange lijst documenten die vereist zijn bij de aanvraag. Mijn eerste aanvraag vorig jaar werd zonder boe of ba goedgekeurd (na twee en halve maand). Toen ik de klantendienst van het betrokken overheidsdepartment opbelde, bleek dat er geen vragen kunnen worden gesteld of beter dat zij geen antwoorden kunnen geven. De vrouw die mij te woord stond was duidelijk: zij wist niet waarom ik deze bijkomende info moest indienen, ik kon met niemand spreken die mijn zaak had behandeld en die dus zou moeten weten waarom hij/zij plots een kopie van huwelijksakte nodig achtte.
Het heeft wat voeten in de aarde gehad om een vertaler te vinden die bereid was onze eigen Engelse vertaling van de oorspronkelijke Griekse tekst te certificeren. Maar het is gelukt. Immigration Services kan mijn ‘additional evidence’ verwachten. En dan mag ik een paar weken wachten op mijn nieuwe werkvergunnig.
Ik wil de hele affaire nu snel vergeten en dan rest mij niets behalve vakantie en het nakende bezoek van Elisa en de mysterieuze Yong Sik. Aaaaaah.
Panama: vervolg
Een beperkte rondvraag bij 8 collega’s (what do you know about the US invasion in Panama in 1989?) geeft het volgende:
- 6 weten van geen invasie;
- 1 herinnert zich zoiets, zij het niet actief. Op de vraag naar meer details moet hij het antwoord schuldig blijven;
- 1 weet dat VS Panama zijn binnengevallen omdat communistisch China het Panamakanaal gebruikte voor het transport van wapens en ‘technologieen’ !!
Misschien zeggen deze resultaten veel over de wereldvreemdheid van mijn collega’s ( zes op acht hoger opgeleid, allen geboren voor 1960) maar ik vermoed dat de toenmalige Bush administratie heel succesvol is gebleken in het toedekken en verdraaien van de waarheid.
Stilletjes
Het is heel stilletjes op het werk, letterlijk, buiten het occasionele gesnurk van mijn buurman. En dat al een hele week. De reden: de telefoonlijnen werken niet. Op zich is dat vreemd genoeg. Vreemder is dat hier en daar een telefoon wel nog werkt: een tiental in het hele gebouw. Hawaii Telcom werkt al een hele week intensief om dit probleem te verhelpen, zo wordt ons gezegd. De telefoonkabels zouden waterschade hebben opgelopen. Verwacht wordt dat het probleem tegen maandag wordt verholpen. Ondertussen bellen wij met onze eigen gsm, of staan in de rij bij een van de werkende telefoons. Tussen al dat bellen door bereikt een inkomende telefoon af en toe ons kantoor. De gelukkige collega die de werkende telefoon in kwestie op zijn bureau heeft staan, roept dan vrij luid de naam van de collega die aan de telefoon wordt gevraagd. En dan hoor je die persoon van de andere kant van de bureau terugroepen en zich zo vlug als zijn leeftijd dat toelaat naar de telefoon bewegen. Dat, en het gesnurk. Sssst!
Panama
Wie weet dat de VS Panama zijn binnengevallen in 1989 onder president Bush senior? Wie weet dat de VS Panama City hebben gebombardeerd, zonder enige provocatie of aanleiding? Wie weet dat dit door de internationale gemeenschap als een flagrante schending van internationaal recht werd veroordeeld? Wie weet dat deze aanval de grootste luchtaanval op een burgerdoelwit was sinds de Tweede Wereldoorlog? Wie weet dat het VS leger toegang tot de getroffen gebieden verbood tot drie dagen na de bombardementen: geen medische hulp, geen pers? Wie weet dat alle mensenrechtenorganisaties die ter plaatse waren, het burgerdodental op 3.000-4.000 schatten tegenover het officiele 500-600 van de VS regering? Wie weet dat deze terroristische aanslag achteraf werd gerechtvaardigd door de criminele activiteiten van de toenmalige president van Panama, Noriega, die zichzelf beschermd dacht door de CIA en jarenlang goeie contacten onderhield met de VS op een punt na: hij wou het Panama kanaal in Panamese handen houden en flirtte met Japan voor de bouw van een nieuw kanaal.
Dit en veel, veel meer in ‘Confessions of an Economic Hit Man’ door John Perkins (ook vertaald in het Nederlands). Een absolute aanrader.
Death proof
De film is maar zozo. En toch blijft Tarantino mijns inziens een goeie regisseur. Hij is een meester in het scheppen van sfeer, vooral de sfeer van het absolute nietsdoen, het onnuttig doorbrengen van de tijd. En natuurlijk was het weer genieten van de muziek. Zeker luisteren, je hoofd en nek eens goed losschudden, als het even kan ook schouders en heupen, of nog beter: je naaste collega, huisgenoot of -dier even sierlijk doch grondig de kamer rondzwieren. Aaaaah!
Jong?
Achilleas en ik zijn gemiddeld 30 jaar. Voor volwassenen is dat jong, zeker als de norm de gemiddelde leeftijd van mijn collega’s is. Maar het blijft relatief. Chiara is er altijd vroeg bij ‘s morgens, ook al is ze de avond ervoor laat naar bed gegaan. Als wij dan zelf ook wat laat zijn gaan slapen, dan voelen wij ons natuurlijk ietwat vermoeid. Overdag worden wij die vermoeidheid nauwelijks gewaar, dankzij werkijver (:-) en sociale controle. Maar ‘s avonds begint die vermoeidheid te wegen: de zwaartekracht lijkt sterker en de aantrekkingskracht van zit- en ligmeubelen wordt onweerstaanbaar. Dan liggen wij daar, uitgeteld, ledematen gedrapeerd over zetel, poef en stoel. Maar Chiara, die loopt rond en heen en weer en springt op en neer en draait en valt en gaat zitten en veert weer recht alsof ze net een lijntje cocaine heeft gehad. En dan vragen wij onszelf: zijn wij jong?
Haven van Honolulu, here I come
Om verkeerde indrukken meteen de kop in te drukken, hier een bericht over mijn professionele bezigheden, die tot nader order voltijds worden uitgeoefend en waar voortaan de havenwereld weer een beetje deel van uitmaakt! Wat bleek vorige week toen ik iemand van de havenadministratie (die van Honolulu weliswaar) sprak: werkvolk te kort, dringend hulp gevraagd! Heb deze noodkreet stante pede met mijn baas besproken, die recent met spijt de havenadministratie verlaten heeft voor ‘Statewide Transportation Planning Office’ en dus zeer havengezind is. Ziehier het resultaat van dit gelukkige toeval: ik spendeer nu ongeveer de helft van mijn tijd aan een heel brede consultant studie over cruises in Hawaii en aan de EIS (ecologische impact studie) van de Superferry (waar heel wat controverse rond bestaat). Ik weet het, ‘t zijn geen containers, geen natte noch droge bulk, maar cruises zijn Big Business hier in Hawaii. Idem voor de Superferry als die tenminste ooit terug uitvaart…
Nachtsnorkelen
in een onderwaternatuurreservaat dat bij wijlen ook ’s nachts open is voor het publiek. Dat was het plan voor afgelopen zaterdagavond. Stel u een oude vulkaankrater voor op zeeniveau ongeveer, gevuld met oceaanwater, sterk geerodeerd, met een nauwe doorgang naar de open oceaan en aan de tegenoverliggende kant een sikkelvormig strand met fijnwit zand (ja, inclusief kokospalmen maar die zijn aangeplant). De bodem van de krater wordt gevormd door koraalrif, overspoeld door turkoois water en uitzonderlijk rijk aan tropische vissen. De kleurenpracht verdwijnt ’s nachts natuurlijk - het is dan pure zwart-witmagie, maar de vissen niet.
Na een zaterdagnamiddag zoeken naar een onderwaterzaklamp zonder succes, is er van dat snorkelen niet veel gekomen. Het was echt donker, geen maan en dan zie je echt niets onder water. We hebben ons dan maar neergevlijd op het koele zand (ik weet het, onze sportiviteitsindex is met dit bericht niet gediend) en onze blik hemelwaarts gericht. De sterrenwereld heeft voor ons steeds minder geheimen, zelfs Chiara kan foutloos een paar heldere sterren en planeten aanduiden.
Beste moment van de avond: een uitzonderlijk stevige, dieporanje vallende ster in het stuk hemel net boven de smalle zeedoorgang, die maar bleef vallen en uiteindelijk als het ware in zee doofde. ‘t Was wederom schoon.
Koude kalkoen
We woonden al bijna een jaar in Hawaii en hadden nog geen enkele aflevering van Lost gezien. Dat kon niet. Dat mocht niet. Op TV waar ook ter wereld waren al drie seizoenen uitgezonden. Drie seizoenen en wij hadden niets gezien. Maar nu zijn we weer helemaal mee. We hebben alle afleveringen van de drie seizoenen gezien. Elke dag twee tot vier afleveringen (eentje is geentje), een paar weken op rij. Chiara in bed, een pintje in de hand en dan volledige overgave. Die weken waren fantastisch. Elke ochtend met kleine oogjes uit bed, maar naarmate de dag vorderde en de avonduren lonkten, groeide de verleiding en de goesting. Ach, kom, eentje en dan naar bed. Maar ieder van u die Lost heeft gevolgd, weet dat eentje niet volstaat. Je wil meer! En wij hadden meer, we hadden ze allemaal. Jack en Kate en Soyer en Charlie verzadigden dromen en gedachten. Op straat twee keer kijken want was dat niet Kate en reed Libby daar net niet voorbij? En dan onvermijdelijk op een avond: de laatste aflevering van seizoen 3. En daarna niets. Cold turkey. Nu hebben we onze avonden terug. Klaar voor seizoen 4!
Fysica
Bij deze grijp ik de kans onze reputatie op te peppen, daartoe de berichtgeving van onze luilekkerheid even te staken en melding te maken van:
- een fikse wandeling (naar Chiara’s norm) naar de top van een hoge berg (idem) en wel op de dag van de arbeid!
- verhoogde surfactiviteit mijnertwege
- ochtendlijke zwemsessies
- fietspendel
- euh…
- plannen om …
En nu u! Mmm, bij nader inzien toch beter niet aan u…
Powered bij FireStats