Maansverduistering
Gisterennacht zaten we hier in Hawaii op de eerste rij voor een volledige, langdurige maansverduistering. Rond middernacht was de verduistering totaal. De maan stond toen hoog aan de hemel en was tussen de overdrijvende wolken dus goed zichtbaar. Ja, zichtbaar want de maan ligt wel in de schaduw van de aarde en ontvangt dus geen direct zonlicht meer, maar zonlicht dat door onze atmosfeer wordt weerkaatst en gebroken bereikt de maan nog wel en kleurt die diep oranje-rood (dat wist ik ook niet tot gisteren). In samenspel met de wolken creerde die maangloed een heel speciaal, duister licht. ‘t Was schoon.
Kamperen
We zijn voor het tweede weekend op rij gaan kamperen. Deze keer met een bende goedgezinde Russen aan de noordkust, op een plaats waar de wateren volgens de lokale surfers en duikers ’shark-infested’ zijn. We hebben er geen enkele gezien. Dan maar een beeld van zon en wolken op zondagochtend. Chiara zoals steeds weer vroeg uit de veren, en ik dus ook (in theorie bestaat ons gezinnetje uit drie leden, meeste vroege ochtenden in praktijk uit twee, vandaar eerste enkelvoud), zip -rits open en klik - foto. Meer foto’s hier.
Oorlog en slechte wegen
Gisteren zijn tien soldaten uit Hawaii omgekomen in Irak. Hun helicopter stortte net na het opstijgen neer. Dit land is in oorlog, hoe vreemd dat ook moge klinken op het strand van Waikiki. En zolang Bush president is, zal de oorlog blijven duren, meer nog: er worden extra manschappen en middelen vrijgemaakt. Het Ministerie van Defensie graait budget weg van andere Ministeries zoals daar zijn Onderwijs, Gezondheidszorg en Transport. In geen elk officieel schrijven wordt de ware oorzaak voor dit verschuiven van fondsen vermeld, maar iedereen die een beetje betrokken is, weet wat er gebeurt. Zo ook bij ons, op het Departement van Transport van de Staat Hawaii (HDOT). De federale geldkraan wordt dichtgedraaid en dat laat zich voelen in gebrekkig onderhoud van de wegen, om zomaar iets dagdagelijks te noemen. Dat is althans het gemakkelijk en onofficieel excuus van sommige HDOT’ers voor de vele gaten in de wegen. Waarschijnlijk is er wel iets van waar. Volgende week woon ik een forum bij dat de financiering van HDOT aankaart. Het heeft de onheilspellende titel ‘Hawaii’s time bomb: our aging infrastructure’. Volgende week leest u meer.
Uitzicht in beeld
Power nap
Mijn buurman op het werk snurkt. De primitieve vibraties van zijn gesnurk bereiken mijn bureau elke dag na de noen. Dat creeert meteen een heel huiselijke sfeer. Ik zie mijn buurman niet, maar hoor hem wel. Snurken doe je als je slaapt. De logica gebiedt dus dat mijn buurman dagelijks zijn uiltje knapt. Dat is goed voor de gezondheid en bevordert de werkprestaties (van de snurker-slaper, niet zozeer van de toehoorder), vandaar de term ‘power nap’ (spreek uit op z’n Amerikaans). Vandaag klonk plots een diep genoeglijk geronk zo rond 3 uur. En nog eens een half uurtje later, beide keren gevolgd door een serie naschokken. Vergeet niet dat het uiltje al op de noen was geknapt en dus vraag ik u: waarom wordt mijn buurman beter betaald dan ik?
Admission day
Vandaag wordt het toetreden van Hawaii tot de Verenigde Staten op 21 augustus 1959 gevierd. Hawaii is de vijftigstige staat, de laatste die toetrad. Eerder in 1959 trad Alaska toe. Daarvoor was het van 1912 geleden, toen traden New Mexico en Arizona toe. Hawaii was al een territorium van de Verenigde Staten sinds de annexatie in 1893. U kan onthouden dat wij een dagje verlof hadden. En blijgemoed zijn gaan zwemmen.
Hazel
Ik heb een tijdje op een financieel kantoor downtown gewerkt. Als je Lost gezien hebt, dan heb je het kantoor gezien, ha! De wereld van financiele adviseurs: goed gekleed, zelf- en geldbewust. En daar midden in Hazel, de bescheidenheid zelve. Hazel werkt al 32 jaar in hetzelfde kantoor, doet al 32 jaar hetzelfde werk. Ze heeft iedereen zien komen en velen zien gaan. Mij incluis.
Rode lippen
Wanneer ik me ‘s morgens klaarmaak om te gaan werken, staat Chiara gegarandeerd paraat voor dezelfde behandeling. Gezichtje wassen slaat ze graag over, maar van zodra het kastje opengaat volgt ze aandachtig en begint ze alvast alles op te sommen wat ik daaruit zal nemen, steevast in combinatie met ‘Chiara ook’. Eerst de crème voor het gezicht. Eerst mama, dan Chiara ook. Als de wangen wat bleekjes zien een beetje blush, Chiara ook. En dan het moment supreme: de lippenstift. Die vergeet Chiara nooit. Ik heb al geleerd dat het beter is haar de lippenstift niet in handen te geven. Ze tuit dus heel serieus haar lipjes en ik maak ze een beetje rood. En dan natuurlijk naar de papa om te showen, met slapers in de ogen maar mooie rode lipjes. Oh ijdelheid.
Uitzicht
Ik werk in de overheidswijk. Geen winkels, geen cafes, geen restaurants, enkel kantoren, rechtbanken en loketten, vaak in prachtige gebouwen met veel groen tussenin. Mooi rustig en waardig naast het verticale glas en beton van downtown.
Powered bij FireStats