Stoombad
Vanmorgen tijdens het joggen twee reeen gezien in het bos. In de winter zag ik regelmatig een hertje tussen de kale bomen. Tussen een een dicht groen bladerdek is dat veel moeilijker en ik had de hoop al opgegeven. Het had gisterennacht veel geregend en vanmorgen stoomde het bos onder de zon. Stel je dus voor: alle tinten fris groen, hier en daar wat blauwe hemel en een plek waar de zon door al dat groen breekt en een lichtbruin hertje een stoombad geniet (maal 2).
Dra zomer
Drie maanden lang heb ik u in de steek gelaten. Waarvoor mijn excuses, niet in het minst aan mijzelf. Drie maanden geleden stonden we nog op het ijs van de Katzensee. Gisteren zwommen we erin. Tussenin een heerlijke lente. Na twee jaar non-stop-zomer wordt ons leven weer ingedeeld door seizoenen en die hebben dit jaar hun best gedaan, dankuwel!
Wij wii’en
Voorlopig nog als gast bij een koppel wii-fanaten met een uitgebreide collectie wii-spelletjes. Als opwarmertje hebben we aan wii-fitness gedaan. Ski-jumpen, snowboarden, dansen, boksen… het is vaak hilarisch. Hoe kan het anders als je wederhelft hevig staat te hulahoopen met een denkbeeldige hulahoop? De stramme spieren zijn weer soepel nu dus zijn wij klaar voor een volgende portie wii. U wii’t toch ook?
de maand februari
Vorige week was het lente. Dan kwam de storm en nu weer sneeuw en ijs. Chiara is 4 jaar geworden en mijn oudertjes hebben bewezen dat het kan: zaterdag uit Belgie vertrekken, hier overnachten en zondagmiddag ontspannen terugrijden.
In de lente hebben Chiara en ik samen onze eerste fietstochtjes gemaakt. Tijdens de storm is Achilleas naar Oxford vertrokken om er op het gras te gaan lopen: “It is expressly forbidden to walk on the lawns of the various colleges if one is a member of the general public or an undergraduate. However, walking on the grass is permitted if and only if one is a Fellow of the College.” Visiting fellows zijn hetzelfde recht toebedeeld.
En nu de dagen langer worden, sleeen we ook na school de heuvel af. Verder zijn ontslagen en stijgende werkloosheid alles wat de klok slaat en euh, ik zoek werk.
Werelderfgoed
Sankt-Gallen dankt zijn naam aan een Ierse monnik die er in de jaren stilletjes de barbaarse Germanen wou kerstenen. Zijn missie moet zijn geslaagd want even na zijn dood hebben de ex-barbaren bovenop zijn graf een abdij gebouwd en meteen ook een bibliotheek. Sankt-Gallen groeide uit tot een cultureel, intellectueel en religieus centrum. Het hele complex is nu door Unesco als werelderfgoed erkend. ‘t Kan verkeren. Mooi en indrukwekkend is het allemaal, ook nu nog. Maar het moet stukken interessanter zijn geweest in Sankt-Gallen anno 1000 dan op zondagmiddag 2009. We zijn dan maar kriskras Appenzellerland doorgereden, hier en daar te voet de kasseien trotserend van dorpen met statige houten huizen. Wat een heuvels! Wat een boerderijen! Vruchtbaar, gul, vol, rond. En dan opeens geen heuvels meer maar wolken onders ons en besneeuwde bergen ver voor ons: het Rijndal en de Oostenrijkse Alpen. Zeer indrukwekkend, vooral omdat we dit niet hadden verwacht (bij kriskrastochten wordt de kaart zelden geraadpleegd). We zijn afgedaald naar de Rijn, hebben hem overgestoken en even onze banden op Oostenrijks asfalt laten rijden. En dan terug naar Zurich. Met onze Franse wagen. Hoe Europees.
Zurich by night, eindelijk
We hebben het eindelijk gedaan: een babysitter geregeld (in allerijl nadat de eerste babysitter een uur voor afspraak afzegde) en met ons twee de stad ingedoken. Mijn 30 jaren zijn mooi gevierd. Iedereen blij. Iedereen wil meer. Vanaf nu doen we dit elke week.
Op die paar uur in de stad hebben we Schwyzerdütsch gehoord en verder Duits, Engels, Frans, Nederlands, Italiaans, Spaans, Grieks en iets dat wij op Hongaars houden. En er was niet veel volk op de been. Schoon volk, dat wel. En rijk.
Auskunftsperson. Punkt.
Gisteren heeft een politiepsycholoog mij de hele morgen ondervraagd als getuige bij de autodiefstal. Na de eerste ondervraging vorige week was de politie niet overtuigd dat ik louter getuige (Auskunfstperson) was en geen slachtoffer (Beschaedigde). Ik hoop dat ik nu alle twijfels heb weggenomen. Ook al was het in Pfaff-Duits. We hebben er woordenboeken moeten bijsleuren, pictionary en veel mimespel om elkaars nuances exact te begrijpen. Oef.
Maandagnamiddag, Affoltern bij Zurich
De zon schijnt nog eens. Ik maak een wandeling met Pablo door witte weiden en een wit bos. Ik zie drie jonge hertjes. Ze huppelen wat rond. Blijven soms plots stilstaan, hals gestrekt, oren gespitst en lossen dan volledig op tussen de bomen tot er weer beweging in komt. Zelfs Pablo vergeet eventjes zijn tandpijn en wordt er stil van.
Maandagmorgen, Affoltern bij Zurich
Vanmorgen de auto binnengebracht in de garage, vervangwagen gekregen en op de terugweg naar de supermarkt gegaan, hier bij ons in de buurt. Het meest opwindende dat hier in Affoltern gebeurt, is een mooie reiger die overvliegt, de bus die 5 minuten te laat is of zeer snel het heuveltje afsleeen. Ik loop na de inkopen dus zonder enige adrenaline in mijn bloed de parking op, richting vervangauto. Terwijl ik mij concentreer op de kleur en vorm van die auto (niets speciaals, een donkergrijze Peugeot 308), zie ik bij de rode auto ernaast wat lijkt op slaande ruzie tussen een man en vrouw. Twee seconden later zit de man achter het stuur van de rode VW Lupo en rijdt als een bezetene weg, portieren open. Met gierende banden botst hij tegen een geparkeerde Nissan Qashqai aan, mist op een haar na onze donkergrijze Peugeot 308, draait woest naar rechts, scheurt naar het andere eind van de parking. Ondertussen vraag ik aan de vrouw of alles ok is. Ze is in shock, zegt eerst bijna niets maar uiteindelijk begrijp ik dat het geen slaande ruzie was maar gewelddadige autodiefstal, car jacking. De car jacker in kwestie kent de parking duidelijk niet want is de verkeerde kant uitgereden op zoek naar de uitgang. Hij draait nu 306 graden in een wel heel kleine draaicirkel en scheert dan rakelings voorbij mij en Pablo en de vrouw. Ik bel de politie. De vrouw moet zelf naar het politiekantoor voor de aangifte. Twee uur later belt de politie mij om getuigenisverklaring af te leggen. Ik vraag of ze de dader zullen vinden. De agent in kwestie bedankt mij voor mijn verklaring en zegt me naar het nieuws van zes uur te kijken (misschien zegt hij nog wel meer, maar ik versta er niets van). Op tv zie ik dat er kort na de diefstal een wilde achtervolging is ingezet en dat de autodief is neergeschoten en nu gewond in een ziekenhuis ligt. Er was geen sprake van drugs of alcohol of wapens (het blijft Affoltern). Ik blijf met een vraag zitten: waarom?
Overgang
Zijn wij blij dat we in Zurich wonen, waar peis en vree heerst en koning winter. En toch … de laatste dagen van 2008 brachten ons naast 5 liter olijfolie uit Kalamata (en daaraan verbonden een kleine bende Grieken), een nieuwe auto (black and mean) en op de valreep een paar centimeters sneeuw helaas ook een reeks hardnekkig virussen en een aanrijding om half acht op oudejaarsavond (we reden juist twee weken rond met ons nieuw vehikel). De sneeuw en oudejaarssfeer gaf het invullen van het Unfallprotokol een feeriek tintje, dat moet gezegd.
Pablo kreeg zijn eerste tandje op 1 januari.
En ondertussen sleeen de gezonden onder ons blijgezind de heuvels af. De zieken kijken met afschuw naar de vriestemperaturen op de thermometer en blijven rond het haardvuur zitten.
Maak er een mooi jaar van!
Powered bij FireStats