Rosa
Buik geen baby
Ik droom de laatste nachten dat mijn lichaam de baby absorbeert. Ik verwacht het begin van de weeen niet elk moment, kan het me nauwelijks voorstellen dat de baby nog komt. Heel vreemd en surreeel. Ik lijk al zo gewend aan mijn dikke buik dat ik er onbewust van uitga dat ik die altijd zo zal hebben, en dat terwijl we dagelijks ettelijke malen worden aangesproken om te horen of het nog altijd niet zover is. Nee dus. Trouwens, een normale zwangerschap loopt van 38 tot 42 weken. 42 weken zwanger zijn is dus normaal, ook al is dat een maand langer dan het andere normale uiterste - 38 weken. De baby voelt zich goed, ik voel me goed en geniet van deze - zeg nooit nooit, maar kom - allerlaatste bolle dagen. Sinds vandaag is het terug zomer en dat blijft nog eventjes zo. Dat doet de sfeer en het gemoed geen kwaad en zonovergoten herinneringen voor later, wie had dat durven hopen de laatste weken?
1 maand
Pablo is 1 maand, 58 en een halve cm en 4,6kg en daarmee een grote, slanke jongen. En een nachtbeest @#$%^&*. Maar we zien hem graag. En hij ziet ons graag.
It’s nice to be born in paradise
Pablo’s eerste dagen
Pablo’s eerste avondje strand is een feit. Zachte avondzon, ruisende golven, frisse bries: hij liet het zich welgevallen. Zijn eerste bbq in onze tuin gisteren was niet zo een succes. Misschien was het vlees wat te doorbakken of vindt hij onze fakkels te kitsch, wie zal het zeggen (Pablo niet, we hebben het hem nochtans gevraagd). Vanavond proberen we het eens op een ander.
In onze minivan zit Pablo nu op de middenrij en Chiara op de achterste. Vanuit die positie heeft zij een goed overzicht en houdt ze Pablito nauwlettend in het oog. Ze rapporteert ons zijn gedragingen en gebeurlijke abnormaliteiten. Een momentopname:
Chiara: ‘Hij is aan het nadenken’
ik: ‘Waarover?’
Chiara: ‘Misschien gaat hij kaka doen’
Chiara: ‘Nu is hij aan het lachen’
En lachen doet Pablo op die duivelse manier die baby’s eigen is: een mondhoek optrekken, ogen half gesloten (zoals iedereen zegt: hij lijkt op mijn vader). Ik verdenk hem ervan dat hij deze hoogstaande gedragingsanalyses goed verstaat en er zo het zijne van denkt. De stiekemerd. Voor de rest vooral veel pampers, borstvoeding en weinig slaap. Chiara vindt het allemaal fantastisch.
Geboren
Hello folks, Heleen will be back home posting from tomorrow on, but till then, here are the news:
Pablo Kekoa Lazopoulos-Derveaux was born happily yesterday, the 21st of May (Heleen’s nameday for those Christians among you) at 19:18. He is cute and pink and 51cm long. He came out weighting 3.6 kg and hungry, after more or less 24 hours of laboring. He is since eating vigorously. All of us had a good night’s sleep and Heleen is scheduled to check out tomorrow morning.
That’s all for now. More details and plenty of photos tomorrow.
Bijna, maar nog niet helemaal
Donderdag ben ik gestopt met werken. Sindsdien veel harde buiken, veel zwemmen, veel vog, veel klusjes en veel dutjes. O, heerlijkheid. Ben heel ontspannen, kijk enorm uit naar de geboorte en de baby. Chiara trouwens ook. Volgens mijn gevoel en de gynaecoloog zullen we nog even moeten wachten: hij voorspelt hetzelfde scenario als bij de eerste zwangerschap, i.e. tien dagen later dan de verwachte bevallingsdatum. Mij niet gelaten, de buik voelt goed. Totnogtoe. En we hebben een naam.
Nomen omen
37 weken zwanger en we hebben nog geen naam voor de baby. We hebben naar mijn gevoel nog zeker drie weken voor de geboorte (de baby zit nog hoog), maar geen enkele kandidaatnaam inspireert ons beiden. Onze cultuurmix maakt het er niet gemakkelijker op. En hoewel we het niet zover willen laten komen als een koppel Durhamvrienden die een maand na geboorte van hun zoontje nog steeds geen naam voor hem hebben en naar hem verwijzen met ‘bebo’, spelen we met het idee om te wachten met een naam tot na de geboorte. Eerst zien en dan beslissen. Zou dat helpen?
Buikbulten
Ben nu zes+halve maand zwanger. Daarmee is de periode aangebroken van zeer zichtbare, vreemde buikuitstulpingen. Soms plots en puntig (vooral als Chiara plots “dag, baby’tje” roept ter hoogte van mijn buik, gevolgd door een steevast verwonderd “kijk, baby’tje beweegt, het wil eruit”), soms traag en golvend. Ik word er soms zelfs wakker van ’s nachts. Er bestaan weinig fijnere manieren om gewekt te worden.
Aftellen
Achilleas heeft vannacht stiekem onze baby op mijn blog geplant. Zeer zen. Hou ook de baby van zus Lieve in het oog. Gelieve mij te verwittigen als hij mijn baby voorbij steekt.
Powered bij FireStats