Mag ik iets zeggen?
Gisterenavond aan tafel, temidden een discussie over, ahum, theoretisch marxisme (geen dagelijkse kost, wees gerust). Chiara: “Mama, mag ik je iets zeggen (we hebben haar nooit geleerd toelating te vragen om te spreken, dat moet iets zijn van op school. In ieder geval heeft ze ermee ons luisterend oor en de nieuwsgierige ogen van Pablo. Ze wacht dan geduldig op onze toelating en wacht nog heel even om de spanning op te bouwen alvorens met blinkende ogen haar stelling te poneren)? Wij hebben allevier bruine ogen!” Pablo onthaalt haar op gejuich. Chiara geeft hem een kus. Twee paar blije, bruine kijkers.
Comments
3 Responses to “Mag ik iets zeggen?”
Leave a Reply
van zoiets word ik zelfs zo ver weg helemaal wrm vanbinnen
HOERA!
koester zo’n momenten !
Zou nr’tje 3 ook bruine ogen hebben of kan er ook een ander kleurtje uit gecreeerd worden ?