Rosa
Buik geen baby
Ik droom de laatste nachten dat mijn lichaam de baby absorbeert. Ik verwacht het begin van de weeen niet elk moment, kan het me nauwelijks voorstellen dat de baby nog komt. Heel vreemd en surreeel. Ik lijk al zo gewend aan mijn dikke buik dat ik er onbewust van uitga dat ik die altijd zo zal hebben, en dat terwijl we dagelijks ettelijke malen worden aangesproken om te horen of het nog altijd niet zover is. Nee dus. Trouwens, een normale zwangerschap loopt van 38 tot 42 weken. 42 weken zwanger zijn is dus normaal, ook al is dat een maand langer dan het andere normale uiterste - 38 weken. De baby voelt zich goed, ik voel me goed en geniet van deze - zeg nooit nooit, maar kom - allerlaatste bolle dagen. Sinds vandaag is het terug zomer en dat blijft nog eventjes zo. Dat doet de sfeer en het gemoed geen kwaad en zonovergoten herinneringen voor later, wie had dat durven hopen de laatste weken?
Pablo 2 of was het 7, 8, 9, 10?
Pablo is 21 mei twee jaar geworden. En dat hebben we ’s morgens in Cordoba gevierd met dikke chocomelk, ’s middags in een wit dorp met olijven en jamon en ’s avonds in Granada met gazpacho en tortilla en granizado de lemon toe. Hij heeft die nacht goed geslapen maar wist daags nadien niet meer wat er gebeurd was: op de vraag hoe oud hij nu was, antwoordde hij “ja, sieben, acht, nuun, zah”!
Kappertje spelen
Ik heb het haar van Pablo geknipt. Ik had zijn haar al eerder geknipt, maar dat was nooit meer dan bijknippen. Nu had ik een echt kapsel voor ogen: jongenskapsel a la jaren ‘40 en ‘50, kort in de nek, lang op de kruin, fris aan de oren. Een echt kapsel is het niet geworden, maar mijn oorspronkelijke idee is mijns inziens nog herkenbaar. Achilleas vond het nodig om nog wat bij te knippen rond de oren. Hij schrok wat van het resultaat (drastisch) en heeft het bij een kant gelaten. Wanneer Pablo langer dan twee seconden stil kan zitten en niet steevast zelf de schaar in handen wil nemen (”ik zelf haar knippen - zelf! zelf!”), stuur ik hem naar de kapper of neem ik hem zelf nog eens onder handen als manlief uit de buurt is.
Stemmen per post
Als Belg in het buitenland (Bib) heb ik vorig weekend al mijn stem uitgebracht voor de federale verkiezingen. Ik had gekozen voor stemmen per post en kreeg eind vorige week een grote omslag van de postbode met daarin een stapel formulieren, alle in Nederlands en Frans, en de kieslijsten voor senaat en kamer op stevig ouderwets roos, resp. beige papier. Er zat zelfs een scherp geslepen rood potloodje bij dat meteen na de kiesactie werd opgeeist door Pablo. Ik heb op de lijst van Brussel mijn stem uitgebracht. Dat was mijn eigen keuze. Als Bib had ik evengoed voor de lijst van Neufchateau, Nieuwpoort of Nijvel kunnen opteren. Als de Zwitserse en Belgische post hun werk goeddoen, telt mijn stem mee op 13 juni. Zoniet houden we er toch een rood potloodje aan over.
April
Ja, de lammetjes dartelen in de wei. Of beter, hebben al gedarteld, toen het midden maart twintig graden was. Gisterenmorgen lag er sneeuw, vannacht heeft het gevroren, vanmorgen hadden we drie graden. Kortom, een ramp voor onze Griekse bezoekers. Vanmiddag was het 18 graden in de zon, heerlijk lenteweer voor ons, net aanvaardbaar voor de Grieken mits sjaals en een paar truien. Op cafe zaten de Zwitsers en andere Noord-Europeanen op het terras, wij zaten binnen achter glas bij de andere Griekse toeristen en een paar Italianen.
Mag ik iets zeggen?
Gisterenavond aan tafel, temidden een discussie over, ahum, theoretisch marxisme (geen dagelijkse kost, wees gerust). Chiara: “Mama, mag ik je iets zeggen (we hebben haar nooit geleerd toelating te vragen om te spreken, dat moet iets zijn van op school. In ieder geval heeft ze ermee ons luisterend oor en de nieuwsgierige ogen van Pablo. Ze wacht dan geduldig op onze toelating en wacht nog heel even om de spanning op te bouwen alvorens met blinkende ogen haar stelling te poneren)? Wij hebben allevier bruine ogen!” Pablo onthaalt haar op gejuich. Chiara geeft hem een kus. Twee paar blije, bruine kijkers.
13 augustus, Zurich
Je bent nog jong, zo pril. Niet veel meer dan 15 centimeter, maar met tien vingers en tien tenen en beentjes die graag de grenzen van je warme wereldje willen verleggen. Chiara popelt om je vast te houden. En omdat Chiara het fantastisch vindt dat jij binnenkort geboren wordt, is Pablo ook in de wolken. Je hebt hem zeker al horen gillen van plezier. Je bent onze derde, ons Zwitsertje.
El secreto de sus ojos
Deze film kreeg de Oscar voor beste anderstalige film. En ‘t is inderdaad een parel van de hand van de Argentijnse meneer Campanella, die eerder enkele afleveringen van de TV-serie ‘Law & Order’ regisseerde - ‘t kan verkeren.
Laat de mascara in de kast want traantjes zullen vloeien.
Chiara 5
Er was feest. Er waren ballonnen. Er waren pannenkoeken. Er waren prinsessen. Er was een schat. Er was taart. Er was een kroon. Er was sneeuw. Er waren cadeaus. En de tandenfee is langs gekomen. En Chiara straalde dagenlang.
Powered bij FireStats